بر خاک بخواب نازنینم تختی نیست

آواره شدن حکایت سختی نیست

از پاکی اشکهای خود فهمیدم

لبخند همیشه راز خوشبختی نیست ...

Harold and Kumar Escape from Guantanamo Bay UNRATED DVDRip XviD DiAMOND

Genre/Country: Adventure / Comedy - USA, 2008, 100 min
Directed by: Jon Hurwitz, Hayden Schlossberg
Cast: John Cho, Kal Penn, Roger Bart, Jack Conley, Neil Patrick Harris, Rob Cordd
Studios: Kingsgate Films
Info : http://www.imdb.com/title/tt0481536

لینک های دانلود در ادامه مطلب

 بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند
گرفته کولبار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
 گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افشانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می کنیم آغاز
سه ره پیداست
 نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر
حدیقی که ش نمی خوانی بر آن دیگر
 نخستین : راه نوش و راحت و شادی
 به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادی
 دودیگر : راه نمیش ننگ ، نیمش نام
اگر سر بر کنی غوغا ، و گر دم در کشی آرام
سه دیگر : راه بی برگشت ، بی فرجام
من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا ایا همین رنگ است ؟
تو دانی کاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام ، این جاوید خون آشام
سوی ناهید ، این بد بیوه گرگ قحبه ی بی غم
کی می زد جام شومش را به جام حافظ و خیام
و می رقصید دست افشان و پکوبان بسان دختر کولی
و کنون می زند با ساغر مک نیس یا نیما
و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما
سوی اینها و آنها نیست
به سوی پهندشت بی خداوندی ست
 که با هر جنبش نبضم
 هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خک افتند
 بهل کاین آسمان پک
چرا گاه کسانی چون مسیح و دیگران باشد
که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند کآن خوبان
پدرشان کیست ؟
و یا سود و ثمرشان چیست ؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
به سوی سرزمینهایی که دیدارش
بسان شعله ی آتش
دواند در رگم خون نشیط زنده ی بیدار
نه این خونی که دارم ، پیر و سرد و تیره و بیمار
چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم
که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
کشاند خویشتن را ، همچو مستان دست بر دیوار
 به سوی قلب من ، این غرفه ی با پرده های تار
و می پرسد ، صدایش ناله ای بی نور
کسی اینجاست ؟
 هلا ! من با شمایم ، های ! ... می پرسم کسی اینجاست ؟
 کسی اینجا پیام آورد ؟
 نگاهی ، یا که لبخندی ؟
فشار گرم دست دوست مانندی ؟
و می بیند صدایی نیست ، نور آشنایی نیست ، حتی از نگاه
مرده ای هم رد پایی نیست
صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ
ملول و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ
وز آن سو می رود بیرون ، به سوی غرفه ای دیگر
به امیدی که نوشد از هوای تازه ی آزاد
ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است - از اعطای درویشی که می خواند
 جهان پیر است و بی بنیاد ، ازین فرهادکش فریاد
وز آنجا می رود بیرون ، به سوی جمله ساحلها
پس از گشتی کسالت بار
بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه ی با پرده های تار
کسی اینجاست ؟
و می بیند همان شمع و همان نجواست
که می گویند بمان اینجا ؟
که پرسی همچو آن پیر به درد آلوده ی مهجور
خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را ؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
کجا ؟ هر جا که پیش اید
بدانجایی که می گویند خورشید غروب ما
زند بر پرده ی شبگیرشان تصویر
بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید : زود
وزین دستش فتاده مشعلی خاموش و نالد دیر
کجا ؟ هر جا که پیش اید
به آنجایی که می گویند
چوگل روییده شهری روشن از دریای تر دامان
و در آن چشمه هایی هست
 که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن
و می نوشد از آن مردی که می گوید
چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج آبیاری کردن باغی
کز آن گل کاغذین روید ؟
 به آنجایی که می گویند روزی دختری بوده ست
 که مرگش نیز چون مرگ تاراس بولبا
 نه چون مرگ من و تو ، مرگ پک دیگری بوده ست
کجا ؟ هر جا که اینجا نیست
من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم
ز سیلی زن ، ز سیلی خور
وزین تصویر بر دیوار ترسانم
درین تصویر
عمر با سوط بی رحم خشایرشا
زند دویانه وار ، اما نه بر دریا
به گرده ی من ، به رگهای فسرده ی من
به زنده ی تو ، به مرده ی من
بیا تا راه بسپاریم
به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته ، ندروده
به سوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه ست
و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده
که چونین پک و پکیزه ست
به سوی آفتاب شاد صحرایی
که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه ی دریا
می اندازیم زورقهای خود را چون کل بادام
و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم
 که باد شرطه را آغوش بگشایند
و می رانیم گاهی تند ، گاه آرام
بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلکنده و غمگین
من اینجا بس دلم تنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی فرجام بگذاریم

مهدی اخوان ثالث   

سکوتم را به باران هدیه دادم

                     تمام زندگی را گریه کردم

نبودی در فراق شانه هایت

                              به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

سلام دوستان ! از این به بعد اگه متن ٬ شعر و یا مطلب قشنگی داشتید اون رو در قسمت نظرات قرار بدید تا با اسم خودتون توی وبلاگ درج بشه

نظراتتون باعث دلگرمی ماست . اون رو از ما دریغ نکنید

با تشکر

چراغ خانه ی من سوت و کور است      

 ببین راه جدایی ها چه دور است

بیار امشب در اغوشم خدا را

که فردا عاشقت مهمان گور است

من کیستم؟ساز شکسته

از نغمه ها لب خاموش و بسته

دور از تو ای رویای رنگین

دارم من سرنوشتی غمگین

در سینه اتش بر لبم اه

دستم ز دامان تو کوتاه

تا زنده هستم در نگاهت

هیچم . ندانم چیستم من؟

روزی به یاد من افتی ای ماه

کان روز دیگر نیستم من

ان روز گرید مادر من

غمگین تر از ابر بهاری

تو می نویسی با سر انگشت

بر خاک گورم یادگاری

دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی

صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین

ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی

میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم

چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی

تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند

به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی  

دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل

درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی

هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن

چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی 

دلم ازت گرفته بازم گریه سر خط ...

دلم گرفت از اون روزی که  چشاتو چرخوندی تو چشام گفتی که .....

دلم ازت گرفت که گریه هام ندید گرفتی صدام نشنیدی فقط فقط گوش به صدای غریبه های نامهربون دادی ....

دلم گرفت ازت گریه سر خط ...

دلم گرفت از اون روزی که ستاره هامو آتیش زدی دل به خورشید کاغذی غریبه ها  دادی

دلم گرفت ازت گریه سرخط

دلم گرفت از اون روزی که  چشاتو ازم پس گرفتی نگاهاتو دادی به آسمون ها دادی

دلم گرفت ..

دلم گرفت از اون روزی که به گناه غریبه ها آتیش زدی باور هامو

دلم گرفت از اون روزی از اون ساعت، ساعت دلهره تب گریه که نوشتی روی دفترت

که باورتو چشاتو صداتو نمی خوام و  دل دادی به سیاهی ها

دلم گرفت از اون روزی که نو شتی در کلبه هایت آرزوهایت !!

که دل داده هایت چیزی نیست جز عشق به زیبایی ها جز هوس به عروسکهای کاغذی نیست !!!

دلم گرفت از تو نوشته هایت باورهای غلطت دلم گرفت !!!